Digital

Digital

Nieuws

Driehonderd miljoen wapens verkocht maar geen database

Gegevens van wapeneigenaren in de Verenigde Staten worden wel degelijk geregistreerd. Vaak zijn die gegevens nodig als een wapen is gevonden dat iets te maken heeft met een misdaad. Elk wapen heeft een serienummer dus oom agent gaat achter zijn computer zitten, tiept het serienummer in en binnen een seconde ziet hij op zijn scherm wie de eigenaar van het wapen is.

Zou je denken.
Maar niet heus.
Het is in de Verenigde Staten niet toegestaan gegevens van wapeneigenaren digitaal doorzoekbaar te maken.

Dus hoe werkt het wel?
Iedereen die een wapen koopt, moet een formuliertje invullen met zijn persoonlijke gegevens. Die formuliertjes, “gele velletjes papier”, moeten worden gearchiveerd door de wapenhandelaar.

Als de Amerikaanse gegevens over een wapeneigenaar nodig heeft, klopt zij aan bij de overheidsorganisatie die daarover gaat: het NTC, het National Tracing Center. Medewerkers van het NTC sporen via het nummer van het wapen de fabrikant op, en komen via allerlei tussenhandelaren uit bij de winkel waar het wapen over de toonbank is gegaan. Daar doorzoeken ze alle formulieren met de hand tot ze het juiste hebben gevonden.

Het NTC heeft zelf ook een archief, een aantal zeecontainers vol met miljoenen formulieren. Die zijn afkomstig van wapenhandelaren die failliet zijn gegaan.
Het NTC is bezig met een moderniseringsslag: er was namelijk geen ruimte meer om de papieren formulieren op te slaan. Dus worden nu alle formulieren te scannen. Mooie kans om ze meteen digitaal doorzoekbaar te maken.

Zou je denken. Nee dus. Als een formulier nodig is, moeten alle formulieren handmatig worden doorgenomen. Vanachter een scherm. Niet veel sneller, en soms zelfs langzamer dan de papieren manier.

In totaal zijn in de Verenigde Staten meer dan driehonderd miljoen wapens verkocht.

Verder lezen? En te weten komen waarom men zo werkt in Amerika? Het is een prachtverhaal!

(met dank aan Seth van Houten voor de tip)

Bron: NRC september 2016