Digital

Digital

Nieuws

Een enkele vakantieherinnering

Een jaar of tien geleden was de Süddeutsche Zeitung een belangrijke bron voor onze nieuwsvoorziening in de zomer.

In de zomer van 2005 bijvoorbeeld publiceerde de krant een artikel over een eigentijdse mevrouw genaamd Connie. Ze had een villa in Salzburg geërfd van een aangetrouwde tante. Wie het werk van Thomas Bernhard (ook maar een beetje)
kent, weet dat het niet pluis is in Salzburg.
De villa zag er van buiten wat vervallen uit, de binnenkant was verrassender: de bewoners (twee generaties) hadden alles bewaard en nooit iets weggegooid. Connie was niet de eigenaar van een huis geworden, maar van een bizar archief van honderdentwintig jaar Oostenrijks dagelijks leven: “een wonderlijke wereld waarin een god van de kleine dingen als een gek had gespeeld: een verzameling bindtouwtjes, botte messen en wasmiddelen, maar ook pick-upnaalden, brievenverzamelingen en wasborstels. Alles werd bewaard, zelfs de losse blaadjes van scheurkalenders.”
De nieuwe bewoonster dwaalde maandenlang verwonderd door het huis: “Het was net alsof ik in een driedimensionaal boek terecht was gekomen.”

Een deskundige: “Hoe minder de nagedachtenis van binnenuit wordt beleefd, des te meer uiterlijke vormen en aanknopingspunten zijn nodig voor iemand, die eigenlijk alleen dankzij deze uiterlijke vormen nog leeft. Vandaar de drang om alles te bewaren en te archiveren die de mens van vandaag kenmerkt, en die zich richt op het volledig bewaren van heden en verleden.”

Ja mooi is dat.

Ook dit jaar kocht ik een paar keer deze gewichtige, net niet te zware krant, maar aan het lezen ervan kwam ik niet toe.
Ik kwam wel in het Salzburgerland maar niet in Salzburg zelf. Een paar dagen later wandelde ik door de stad Praag en ik dacht helemaal niet aan kantoren en digitaal werken… ik dacht aan leuk souvenir voor mijn zwager.
En wat zag ik? Een vlag. Of een vaantje. Iets wat wapperde en aan een winkel hing.

Dat is mooi, dacht ik, dat kan ik goed gebruiken. Ik maakte een foto.
Het vlaggetje pakken en hard weghollen durfde ik niet.

Ik zag het helemaal voor me, mijn eerste presentatie na de vakantie. Dia 1: het vlaggetje. En ik, gedragen: “Kijk, dit is wat jullie willen!”
Even stilte. En dan dia 2:
“Maar dit is wat jullie krijgen.”

Wat dat ‘dit’ zou zijn, wist ik nog niet.
Iets van digitaal samenwerken. Op zijn minst.

(Ronald Groeneweg)

Bron: Digital september 2015